Archive

Author Archive

නිවන් මඟ අවුරන භව තණ්හාව

මේ එළඹෙන්නෙ වෙසක් පුන් පෝ දිනයයි. ගණන් බලා ඇති අන්දමට සිදුහත් බෝසතුන් බුද්ධත්වය ලබා වසර 2601ක් පිරෙන්නෙ මේ වෙසක් මාසයටයි. දාන මාන, ආලෝක පූජා සහ ප්‍රතිපත්ති පූජා වලට මුල්තැන් දෙමින්, ලොවපුරා වෙසෙන බොදු සැදැහැවතුන් උත්සවාකාරයෙන් වෙසක් පොහොය සමරන්නට ලක ලැහැස්ති වෙන මේ මොහොතේ, අප තවමත් අඳුරේ අතපත ගාන නිර්වාණ මාර්ගය සොයා යාම පිළිබඳව කතා කරන්නටයි අපේ මේ සූදානම…

ලෝ සතුන්ට නිවන් මඟ විවර කරදුන් මහා කාරුණිකයාණෝ අපට කියාදුන් නිර්වාණ මාර්ගය සොයා යන්නට තවමත් අපවෙත ඉතිරිව ඇති බව පසක් කරවමින්, දන්සැල්, පින්කම් ආදී අනන්ත වූ වෙසක් සැමරුම් සමඟ තවත් වෙසක් පුන් පෝ දිනයක් මෙලෙසින් ගෙවී යාමට නියමිතයි. සෑම වසරකම මෙලෙසින් කුසල ක්‍රියාවන්හි නිරත වෙන අප කාටත්, සසර මඟ තව බොහෝ දුරක් යන්නට ඉතිරි බව අප සැමදෙනාගේම මතයයි. එය හැබෑවක්ද? නැතිනම් මේ සසර ගමන අප විහින්ම දික්කරගත්තක්ද? මොහොතක් නැවතී සිතා බලමු.

දුකට පත් බොහෝ දෙනා පුණ්‍ය ක්‍රියා වල නියැලී පතන්නේ ලබන ආත්මයවත් දුකින් තොර වේවා යන්නයි. ඒ භව තණ්හාව නොවේද? දිව්‍ය ලෝකයේ සැප සම්පත් වලට ආශාවෙන් මරණින් මතු දිව්‍ය ලෝකයක උපදින්නට සිතා පින් දහම් කරන උදවියත් අප අතර අඩු නොවෙයි. මරණින් මතු දිව්‍ය සම්පත් ලැබුවත් ඒ පින් බලය අහවර වූ දිනෙක නැවතත් ලබන්නේ මිනිසත් බවයි. නැතිනම් පෙර පින් නිසා යටපත්ව තිබූ අකුසල් විපාක දී දුගතියක ඉපදෙන්නටත් සිදුවේවි. මිනිසත් බව ලද අවස්ථාවේ එය ප්‍රයෝජනයට ගෙන, චතුරාර්‍ය සත්‍ය අවබෝධය පතා කුසල් රැස් කලා නම් එයම සසර පුරුද්දක් බවට පත් කරගෙන සසර ගමන කෙටි කරගත හැකි නොවේද?

අද වෙන විට බොහොමයක් බොදුනුවන් නිර්වාණ මාර්ගයෙන් ඈත් වෙලා යැයි අප පැවසුවොත් කී දෙනෙක් නම් ඊට එකඟ වේවිද? කී දෙනෙක් නම් විරුද්ධ වේවිද? කලකට ඉහත “බුදුබණ ඇසුවට නිරන්තරේ” යන මාතෘකාව යටතේ නිර්වාණය අපේක්ෂා කරන කෙනෙක් යායුතු ගමන කෙබඳුද යන්න පාඨක ඔබෙන් අපි ප්‍රශ්න කළෙමු. අදහස් දැක්වූ බොහෝ දෙනාගේ මතය වූයේ මිනිසත් බවක් ලැබේයැයි අවිනිශ්චිත ලබන ආත්මයකට කල් දැමීමට වඩා මෙම ආත්මයේ ලද මිනිසත් බවින් උපරිම ප්‍රයෝජන ගත යුතු බවයි. එනම්, තෘෂ්ණාවෙන් මිදී නිර්වාණය අවබෝධ කරගැනීමට මෙම භවය තුලම සූදානම් වීම සුදුසු බවයි. එසේනම් තව තවත් කම් සැප සොයා සදෙව්ලොව සරන්නට හෝ දුකින් තොර මතු භවයක් ලබන්නට කරන ප්‍රාර්ථනා පසෙක ලා උතුම් වූ නිර්වාණය පසක් කරගැනීමේ චේතනාවෙන් කුසල් රැස් කරමු.

ඔබ සැමට සසර කෙළවර තථාගත ධර්මය පසක් වේවා!

කැප්පෙටිපොළ සැමරුම

වසර 193කට කලින් අද වගේ දවසක බෝගම්බරදි අපේ ජාතියට අහිමි කළේ රට ජාතියට පණ මෙන් ආදරය කළ අභීත සිංහලයෙක්… වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම බෞද්ධයෙක්. සිංහල බෞද්ධයගෙ අනන්‍යතාවය රැකගන්න වගේම අනාගතේ බිහිවෙන අපේ පොඩිඋන්ට තමන්ගෙම කියලා රටක් ඉතුරු කරලා තියන්න සටන් වැදුණු මොණරවිල කැප්පෙටිපොල නිළමෙ තුමාව මේ විදිහට අපි සිහිපත් කරන්නෙ ඒ ගෙවුණු අතීතය සිහි කරලා උදම් අනන්නවත්, කඳුළු සලන්නවත් නෙමෙයි…  සිංහලේ පවතින තුරා ඔවුන්ව, ඔවුන් කළ මෙහෙවර මතක තියාගන්න.

එකක් නෑර හැමදෙයක්ම සිහියෙ තියාගන්න ඕනෙ කාලෙ ඇවිත්. අපේ විරුවො රට, ජාතිය, ආගම වෙනුවෙන් සටන් වැදපු හැටි, ජීවිත පූජා කළ හැටි, විතරක් නෙමෙයි… කැප්පෙටිපොල නිළමෙ තුමාව ඉංග්‍රීසින්ට පාවා දුන්න හැටි සිහි වෙනකොට, අද ඉන්න අපේ සමහරුන්ගෙ කෙරුවාව ගැන අනේ අපොයි කියලා හිතෙනවා. රට වෙනුවෙන් දිවි දුන් පිනෙන් නිවන් දකිනාතෙක් අපේ වරිගෙ රැකගන්න මේ පින්බිමේම උපදින්න කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

බුදුන්ගේ දේශයේ අවසානයද….?

“අනුරපුර පල්ලිය ඉවත් කිරීමට නියෝග කල නිළධාරිණියට ස්ථාන මාරුවක්”…

යන සිරස්තලයෙන් පුවත්පත්වල සහ අන්තර්ජාලයෙත් පලවූ පුවතත් සමඟ, අප කණ්ඩායම විසින් මෙම අනවසර ඉදිකිරීම් ගැන වැඩි කතා බහකින් තොරව සිටීමේ පිළිවෙත වෙනස් කිරීමට තීරණය කළෙමු. මේ සිද්ධිය ගැන මුලදිත් ලිපියක් පල නොකිරීමට ප්‍රධානම හේතුව වූයේ, මෙවන් ලිපි කියවා එවෙලෙට කුපිත වන සිංහල බෞද්ධ මෙන්ම, අන්‍යාගමික හෝ අන්‍යාගමික හිතැති පිරිස් විසින් සයිබර් අවකාශයේ ඵල රහිත වාග් සංග්‍රාම වලට පැටලී තාවකාලික වීරයන් වීම විනා ප්‍රායෝගික ක්‍රියාමාර්ගයක් කිසිදිනක නොගන්නා බැවිනි. මෙම විහිළු දැකීමෙන් කලකිරී සිටි අප කණ්ඩායම මෙවන් පුවත් ගැන බ්ලොග් අඩවියෙන් සාකච්ඡා කිරීම සීමා කළෙමු.

නමුත් ඉහත සඳහන් සිදුවීමත් සමඟ තවදුරටත් මේ ගැන මුනිවත රැකීම නොකළයුත්තක් බව හැඟේ. ඒ අතරම, බෞද්ධයාගේ රටේ, සිය උරුමය වෙනුවෙන් කටයුතු කරන්නන්ට සිදුවන මෙවන් අසාධාරණ හමුවේ මේ දේවල් ගැන කතා කිරීමද එක අතකට නිශ්ඵල යැයි සිතේ. අනුරපුර පූජා භූමිය තුලම හොරෙන්ම පල්ලියක් අටවාගන්නට මෙම අන්‍ය ආගමිකයන් ක්‍රියා කලේ ඔවුන්ට පල්ලියක් අටවා ගන්නට වෙන ඉඩමක් නොතිබුණු නිසාමද?…. නැත. මේ සිද්ධ වෙන්නෙ ආක්‍රමණයකි. එළිපිටම කරන මේ නින්දිත ආක්‍රමණයට විරුද්ධව බුද්ධිමත්ව පෙළ ගැහෙන්නට සිංහල බෞද්ධයා සූදානම් විය යුතුමයි.

ලංකාව බුදුන්ගේ දේශය වුණේ අතීතයේ විසූ රජ කෙනෙක් අපේ රට බුදුන් වහන්සේට පූජා කල නිසා පමණක්ම නොවෙයි. වසර දහස් ගණනක් පුරාවට, රටේ ගමක් නගරයක් නෑර වෙහෙර විහාර ඉදිකරමින්, ආක්‍රමණිකයන් හා දිවිහිමියෙන් සටන් වදිමින් බුදු සසුන මෙලොවින් වියැකෙන්නට නොදී රැකගත් එකම ජාතිය වෙසෙන්නේ ලංකාවේ බැවිනි. ඒ ජාතිය සිංහල බෞද්ධයායි. අෂ්ඨාංගික මාර්ගයේ ගමන් කලත් නවගුණ වැල මෙන්ම, සසුන රැකගැන්මට අවැසි තැනදී ආයුධයක් අතට ගන්නට පවා මැලිනොවුණු ජාතියකට අද උරුම වී ඇති ඉරණම ඉතාම කණගාටුදායකය.

අනුරපුර පල්ලිය ඉවත් කල පුවතත් සමඟ තවමත් කොන්ද පණ තියෙන බෞද්ධයන් ලංකාවේ සිටීම පිළිබඳව අප සතුටු වුණත්, ඔවුන්ට මේ අත්වෙන ඉරණම හමුවේ තවදුරටත් ලංකාද්වීපය බුදුන්ගේ දේශය නොවේදැයි අපට සැක පහළ වෙයි. මේ පිළිලයට සිත්සේ වැඩෙන්නට ඉඩහැර මානව අයිතිවාසිකම් ගැන පණ්ඩිතකම් දොඩමින් සිටියොත් අපේ අනාගත දරු පරපුරට වෙසෙන්නට නිවහල් රටක් ඉතුරු නොවෙනු ඇත. අතීතයේ අපේ රට ජාතිය ආක්‍රමණ වලින් බේරාගත් අපේ මුතුන් මිත්තන් ගැන අපි අදටත් ආඩම්බරයෙන් කතා කලත්, මෙහෙම ගියොත් අපේ අනාගත පරපුර නම් අපට දෙස් දෙවොල් තබනු නොඅනුමානය.

රටටම නම් තැබූ සාහිත්‍යධරයෙකුගේ නික්ම යාම…

1920 වසරේදී ආරියසේන ආශුබෝධ නමින් කොග්ගලදී උපත ලද මෙම කීර්තිමත් ලේඛකයා අරිසෙන් අහුබුදු නමින් සිය නාමය වෙනස් කලේ  හෙළ හවුල හා එක්වීමෙන් පසුවයි. එදා මෙදා තුර දශක ගණනාවක් පුරාවට දැයේ දූ පුතුන් සිය දහස් ගණනකට අර්ථවත් නම් තැබූ මේ අපූර්ව මිනිසා අප අතරින් සමුගත්තේ සිය ජීවිත කාලය තුල උපන් රටට මහත් වූ සේවයක් කැපකිරීමක් කිරීමෙන් අනතුරුවයි.

ලේඛකයෙක්, නාට්‍ය රචකයෙක්, කථිකයෙක් ලෙස එතුමා හෙළ බස ගැන, හෙළ ඉතිහාසය ගැන අප දැනුවත් කල අයුරු ප්‍රශංසනීයයි. සක්විති රාවන වැනි වේදිකා නාට්‍යද, මනුවස, කොග්ගල පවත වැනි පද්‍ය ග්‍රන්ථද, හෙළ දෙරණ වග වැනි ගද්‍ය කෘතීන්ද රචනා කල අරිසෙන් අහුබුදු ශූරීන් හෙළ ඉතිහාසය ලොවට කියන්නට බොහෝ වෙහෙසක් ගත්තෙකි. සාහිත්‍යය, හෙළබස වෙනුවෙන් ඔහු කල සේවය හමුවේ ඔහුට නිවන් සුව පතන්නට හදවත නොනැමෙන්නේ මතුවටත් හෙළයන් අතර ඉපිද ඔහුගෙන් වෙන සේවය ලබන්නට තරම් ආත්මාර්ථකාමී බවක් අප පෘතග්ජන හදවත් වලට දැනෙන බැවිනි.

ඇදුරාණෙනි… ඔබට දුටුගැමුණු බළකායේ උපහාරය!

ප්‍රවර්ග:කාළීන සිදුවීම්

පින්බර වෙසක් මංගල්‍යයක් වේවා!

සිංහල අවුරුදු චරිත්‍ර

අන්දරේලා

එන්ට එන්ට ප්‍රශ්න වැඩිවෙයි රජ්ජුරුවන්ට
අන්දරේට වැඩත් වැඩිවෙයි ඒ හින්දාම
තනි මිනිහට හැකිවේවිද විහිළු කරන්න
අන්දරේලා ගොඩක් වෙච්චි රජා වටේට

ප්‍රවීණ නාට්‍යවේදී ජයලත් මනෝරත්නයන් අන්දරේලා වේදිකා නාට්‍යය රචනා කොට නිෂ්පාදනය කලේ 1993 වසරෙදි. දශක දෙකකට අසන්න කාලයක් ගතවුණත් මෙම නිර්මාණය අදටත් වලංගු වෙන හැටි ඉතාම අපූරුයි. අපේ රටේ දේශපාලනයෙ ඉතිහාසය, වර්තමානය මෙන්ම එළඹෙන්න නියමිත අනාගතය ගැනත් හිතලා බැළුවොත් අන්දරේලා බොහෝ දුරට සර්ව කාලීන නිර්මාණයක් වේවි.

බලතල අනිසි ලෙස පාවිච්චි කරන, තම තනතුරට පැවරුණ සේවාවන් හැර අනික් හැම එකටම ඇඟිලි ගහන, පුවත් මවන, රටම හිනස්සන අන්දරේලා දෙසිය ගාණක් එකට රඟන කරළියක් තමයි දියවන්නාව පැත්තෙත් තියෙන්නෙ. පසුගිය කාලය පුරාවටම දියවන්නා නාට්‍ය සංසදය ගෙනහැර පෑ නාටක බලපු ජනතාවත් විටෙක හිනාවුණා. විටෙක කම්පා වෙලා හැකි අයුරින් කතිරයක් ගහලා උදව් කලා. කාගෙ කාගෙත් රංග ප්‍රතිභාවන් උපේක්ෂාවෙන් බලා ඉන්න අපේ අදහස නම් කතිරෙත් මදි, ලබන පාර සරසවි සම්මානෙනුත් පිදිය යුතු බවයි.

මගේ මව්බිම, දේශද්‍රෝහියා, මාරාන්තික උපවාස, කලවැද්දෝ සහ රාජ්‍ය සේවය ඉබේ ගස් බැඳීම වැනි තේමාවන් රූපවාහිනී නාලිකාවන් විසින් උණු කැවුම් මෙන් විකුණද්දි, රටම හොල්ලපු සක්විත්තෙක් ගෞතම බුදුන් සමයේ උන් මහධන සිටුවරයා ගානට වැටුණේ ලෝකය තවමත් ධර්මයට නතුයි කියන එක පසක් කරවමින්. ඒත් ඉතිං අපේ පුංචි රටේ උදවිය බුදුන් වහන්සේගෙ ධර්මයත් විභාගෙට කටපාඩම් කලා මිසක් ජීවිතයට එකතු කරගන්නෙ නැති ගානයි. එහෙම කරනව නම් මේ බහුරූ කෝළම් වලට අපේ මිනිස්සු රැවටෙන එකක් නෑ. මේ අතර තවත් ව්‍යසනයක්. මෙච්චර කාලෙකට අපේ අල්ලපු රටේ උදවිය කරන කියන දේවල් අනුකරණය කලේ පෙළක් නළු නිළියන් සහ තරුණ පරපුර සමඟ ඉන්දියාවට ගැති ඉතිහාසඥයො පමණයි. ඒත් මේ භයානක රෝගය දැන් දේශපාලනයටත් බෝවෙලා. හොඳ දෙයක් නම් ආදර්ශයට ගත්තත් කමක් නෑ කියමු. පටු ආත්මාර්ථකාමී අදහස් හා තාවකාලික ලාභප්‍රයෝජන තකා රටක ජනතාව නොමඟ යැවීම කිසිසේත්ම පිළිගත නොහැකි වැඩක්. විදේශික බලවේග රටක් රවට්ටනවට වඩා භයානකයි රටක පාලකයන් විසින් ජනතාව රැවටීම. එහෙම තත්වයකදි ඒ ජනතාව කොයි තරම් අසරණ වෙනවද කියන එක අමුතුවෙන් පැහැදිලි කල යුතු නැහැ.


රජ්ජුරුවෝ උඩයි උඩයි අපි පොඩි උන් බිමයි බිමයි
අන්දරේලා මැද ඉදගෙන දැපැත්තටම විහිළු කරයි

අපිට විහිළු කරන්න කාටවත් බැරි වෙන විදිහට රටක් හැටියට, ජාතියක් හැටියට සිංහලයා ශක්තිමත් වෙන්න ඕනෙ කාලෙ උදාවුණේ 1948ටත් ගොඩක් කලින්. ඒත් තවමත් අපි ශක්තිමත් නෑ අපි ඉස්සරහට එන ව්‍යසන වලට සාර්ථකව මුහුණ දෙන්න තරම්. රට නිදහස් උනත් සිංහලයා නිවහල් නැහැ. බුදු හාමුදුරුවො උගන්වපු නිවහල් චින්තනයට මොකද උනේ? බටහිරට හෝ ඉන්දියාටව ගැති නොවී හිතන්න දැන්වත් පුරුදු වෙමු. අපි දැන්වත් හැදුනෙ නැත්නම් සමහරවිට අපිට ආයෙ හැදෙන්න කාලයක් එන එකකුත් නැහැ. හැමදාමත් අන්දරේලගෙ විහිළුවලට හිනා වෙවී කතිරෙ ගගහා ඇටි කෙහෙල් කාපු උගුඩුවො වගේ ඉන්ට පුළුවන්. අවුරුදු 5000ක් යන්න කලින් ගෞතම බුද්ධ ශාසනෙත් ඉවරයි. සිංහලයට එළුවත් රැවුල පායි.

ගීත – අන්දරේලා වේදිකා නාට්‍යයෙන්

පින්තූරය – http://www.colombovoice.lk/newsimages/andarela.jpg